zaterdag 6 november 2010

leesportfolio (De honden van Actaioon)

LEESPORTFOLIO                                                               JULIEN CASTELEIN  (4LATB1)
OPDRACHT 1
Uit het boek”De honden van Aktaioon” heb ik de volgende verhalen gelezen: De doos van Pandora, Het hoofd van Medusa, De Minotaurus, Het oog van de Cycloop, De geschiedenis van de panfluit en Het magische bed van Procrustes.
De meeste sympathie voel ik voor het personage van Odysseus in het verhaal van de cycloop Polyphemus. In dit verhaal blinkt hij uit op verschillende vlakken. Bij zijn eerste ontmoeting met de cycloop neemt hij meteen het woord. Dat getuigt al van moed en dapperheid. Al zijn mannen waren intussen bij elkaar gekropen met gemengde gevoelens. Ze waren bezeten door schrik en afgrijzen. Odysseus neemt niet alleen het woord, hij durft de cycloop ook terechtwijzen op zijn plichten als gastheer. Hij maakt daarbij een diepe buiging en toont dus respect voor de cycloop. Bovendien denkt Odysseus er niet alleen aan zijn eigen hachje te redden. Hij wil een list verzinnen waarbij hij het leven van zoveel van zijn makkers kan redden. Hij doet dit niet op een afgrijselijke manier door de cycloop in stukjes te hakken. Neen, hij nodigt het monster eerst uit wat wijn te drinken. Pas dan slaat hij toe. Zijn woordspeling met zijn naam “Niemand” vind ik ook schitterend. Net als een kapitein die zijn schip als laatste verlaat, beslist ook Odysseus als laatste de grot te verlaten. Dat getuigt opnieuw van zin voor verantwoordelijkheid en solidariteit met zijn krijgers. Mijn hoed af voor Odysseus.
OPDRACHT 2
HUMOR:
Ik vond niet zoveel humoristische stukjes in deze verhalen. Er zijn wel passages die door Horowitz wellicht geestiger worden voorgebracht dan ze in de oorspronkelijke versie waren. Echt lachen kwam er echter niet bij in dit boek. De passage met een beetje humor die ik heb gekozen is de scène waarin de drie Grijzen zitten te bekvechten. Ze bezitten met hun drieën maar één oog en één tand. Horowitz beschrijft één van hun ruzies.

           

“Mag ik alsjeblieft de tand, Enyo?
            Waarom?
Omdat ik een appel wil eten.
Ja, maar ik eet net een toffee.
Die kan je toch opzuigen? Ik wil de tand!
Ook al goed. Daar dan!
Ik kan hem niet zien.
Heb je het oog dan niet?
Ik heb het oog, zei Deino.
Geef op dan.
Nee, ik zit net naar een kikker te kijken.
Geef hier dat oog.
Nee! Krijg je niet!
Geef op!”

Deze dialoog lijkt wel een gesprek tussen kleuters of tussen broers en zussen die ruzie maken voor een stuk speelgoed. Ik vond het wel leuk dat Horowitz mythologische figuren als kinderen doet handelen. Hier valt dit nog meer op, omdat die figuren de Grijzen zijn. Ze zijn op de wereld gekomen met grijs haar op hun hoofd. Je zou dus eerder denken dat ze bejaard zijn. Als je ze dus hoort bekvechten als kleine snotventjes, komt dat wel grappig over.

ANACHRONISME:

Anthony Horowitz geeft veel van zijn verhalen anachronistische trekjes. Deze vind ik meestal wel geslaagd. Hij slaagt er ook in om ze subtiel in zijn verhalen in te lassen. Door zijn vlotte pen  lees je er ook snel overheen.
De beschrijving van de staat waarin het wegennet zich bevindt in het verhaal “Het magische bed van Procrustes” zou even goed van de hand van één of andere hedendaagse politicus of woordvoerder kunnen zijn na een ongeval.

            “.. Er waren geen verzwakte bermen langs afgronden, waar een wagen
            onverhoeds over de rand kon tuimelen. Het wegdek was vlak en zelfs
            redelijk goed onderhouden ook. Er was zelfs niet eens druk verkeer,
            zodat er vrijwel geen gevaar was voor botsingen of iets dergelijks.”

Zijn “biefstuk” en “barbecueën” alsook alle kwalen die uit de doos van Pandora wegvliegen zijn ook leuke anachronismen.

OPDRACHT 3
Het cultuurproduct dat ik heb uitgekozen maakt deel uit van mijn jeugdherinneringen. Het betreft het album “De drietand van Neptunus” uit de belevenissen van Jommeke.
Beschrijving van het cultuurproduct:
------------------------------------------------
Zoals de meeste belevenissen van Jommeke en zijn kameraden gaat het in dit verhaal over een van zijn talrijke avonturen. Deze keer vindt het plaats in de zee ten zuiden van Italië.  Jommeke en zijn vrienden gaan op zoek naar de verdronken stad Atlantis en de drietand van Neptunus. Van alles overkomt hem tijdens die zoektocht. Uiteindelijk blijkt dat bedriegers hun een lelijke poets hebben gebakken en dat het hele verhaal een goed bewaard geheim blijft.
Verband met Romeinse, mythologische figuur:
-------------------------------------------------------------
Neptunus is een figuur uit de Romeinse mythologie. Hij was oorspronkelijk de god van de golven en van al het stromend water. Later werd hij  meer bepaald de  god van de zee, zoals blijkt uit het feit dat men hem Salacia, een personificatie van de zilte baren, tot vrouw gaf. Hij is de zoon van Saturnus en de broer van Jupiter en Pluto.
Evenals deze werd hij niet alleen als zeegod, maar ook als de god van de paarden en van alle ruiteroefeningen vereerd. Als zeegod is hij nu eens een geweldige, barse en trotse godheid, dan weer de god, die de door storm bewogen zee tot bedaren brengt.
Hij wordt meestal afgebeeld met een drietand. In de Griekse mythologie wordt hij Poseidon genoemd. Hij wordt meestal omgeven door Triton en de Nereïden.

Triton is een zeegod. Hij is de zoon van de zeegoden Poseidon en Amphitrite. Hij reed half mens, half vis over het water met paarden en zeemonsters. Hij blies op een schelp (de kinkhoren) om de golven te bedaren. Daarbij gebruikte hij zijn hoorn, die Bucina heet. In Tanagra kende men hem als een natuurdemon die vrouwen mishandelde, maar met hulp van Dionysus werd Triton verjaagd.
In de Griekse mythologie zijn de Nereïden de 50 schone dochters van Nereus. Zij zijn de zeenimfen die de schippers hulpvaardig bijstonden. Tot de bekendste Nereïden behoren Amphitrite, Galatea en Thetis.